Die persische Seite


Unser Gemeindeglied Mehdi kam auf die Idee, für seine Landsleute über den christlichen Glauben zu schreiben.

Er sagt dazu:

 

"Seit drei Jahren gehöre ich, Mehdi aus dem Iran, zu dieser Kirchengemeinde und ich freue mich, dass ich diese Gemeinde kennengelernt habe und dazugehöre. In dieser Zeit habe ich viel durch Gespräche mit unserem Pfarrehepaar über den Glauben kennengelernt und möchte gerne etwas davon an persische Leute weitergeben Es gibt viele Iraner, ob sie im Iran leben oder im Ausland, die am christlichen Glauben interessiert sind und mehr darüber erfahren wollen, was der Glaube an Jesus Christus bedeutet und was christliches Leben ausmacht. Es gibt allerdings nicht so viel Literatur auf Farsi (Persisch) darüber. Deswegen wollen wir hier Artikel über den christlichen Glauben veröffentlichen und wir hoffen, dass sie für Suchende eine Hilfe sind, Jesus kennenzulernen."

 

Hier folgen nun Ausführungen zu zentralen Inhalten des christlichen Glaubens auf Farsi von Mehdi. Die deutsche Wiedergabe ist keine wörtliche Übersetzung. Der Google Translater erstellt keine sinnvolle, verständliche Übersetzung. Aber anhand des Translatertextes und im Gespräch darüber hat Reinhard Vollmer eine verständliche Wiedergabe des Inhalts formuliert, mal zusammenfassend, mal ausführlicher. Mehdi ist es wichtig, dass auch Deutsche mitbekommen, was Iraner beschäftigt. Viele Deutsche denken, Christentum und Islam seien einfach verschiedene Ausformungen des Glaubens an denselben Gott. Für Muslime stellt sich das aber ganz anders dar. Das Problem der Sünde und die Angst vor Gott sind sehr bedrängend für sie. Die Botschaft von der Erlösung durch Jesus Christus erleben sie als echte Befreiung. Darum beginnt Mehdi auch direkt mit diesen zentralen Themen.

 

 


گناه چیست ؟

 

گناه یکی از مهم‌ترین و اساسی ترین مباحث مسیحیت است .به این  علت که اگر گناه را درک نکنیم حاصل کردن نجات میسر نیست ،ما باید قبول کنیم که گناهکاریم تا بتوانیم بفکر چاره ‌و درمان باشیم و بتوانیم دست نجات خداوند را بگیریم .برای درک گناهکار بودن باید خود را با معیارهای خداوند بسنجیم ،آیا این معیار شریعت است ؟ برای جواب این سوال باید بفهمیم منشاء گناه و گناه اولیه از کجا است ؟

 

آدم در مکان نیکو آفریده شد و خودش نیکو بود و تمام نیازهایش تأمین و مهیا بود جایگاه و اقتدار بسیار خوبی داشت ،پیدایش باب 1 آیه 31 میفرماید :آنگاه خدا به آنچه آفریده بود نظر کرد و هر چه ساخته بود نگاه کرد همانا نیکو بود .و در باب 2 آیه 16 میفرماید :به او گفت از همه میوه های درختان باغ بخور ،بجز میوه درخت شناخت نیک و بد ،زیرا اگر از میوه آن بخوری مطمئن باش خواهی مرد .میبینیم که فقط یک فرمان و شریعت به او داد .جرم اعلام شده و مجازات نیز اعلام شده بود و انسان اختیار داشت که انجام دهد و مجازات را هم میدانست . آدم انتخاب کرد که سرپیچی کند و گناه کند و به گناه ترغیب و تحریک شد ،وسوسه بود ؛خواهش چشم و شهوت جسم و غرور و قدرت زندگانی .دقیقا مانند عیسی مسیح ،در متی باب 4بیان شده است :که توسط ابلیس مورد آزمایش سه گانه قرار گرفت .آنچه که آدم نتوانست عیسی مسیح بر آنها غلبه کرد و امروز ما همه با این سه وسوسه دست به گریبان هستیم . و اینگونه بود اولین گناه شکل‌گرفت.

 

بر طبق کلام خدا در اول یوحنا باب دوم آیه 16و 17 :هر آنچه به جهان تعلق دارد یعنی آنچه نفس اماره آرزو می‌کند و چشم میبیند و طلب می‌کند و مایه فخر و غرور است از پدر نیست اینها همه بدنیا تعلق دارند و جهان و تمایلات دنیوی از بین خواهند رفت اما هر که اراده ی خدا را بجا آورد تا ابد خواهد زیست .

 

و همچنین در یعقوب باب یک آیه 14-15میفرماید :انسان وقتی دچار وسوسه می‌شود که مجذوب و فریفته شهوات خود باشد در‌نتیجه شهوت آبستن می‌شود و گناه را تولید می‌کند و وقتی گناه کامل رشد کرد باعث مرگ می‌شود .

 

گناه یعنی دوری از خدا و ما دراین دوری بدنیا مییاییم و نیاز به بخشش خداوند داریم . در تعریفی می‌توان گفت گناه یعنی قصور در‌عمل کردن و اندیشمند و زندگی کردن مطابق انتظار خدا . و میبینیم گناه فقط در شریعت نیست و فقط در عمل نیست بلکه در اندیشیدن و فکر و در کل زندگی ما است .

 

 

 

Warum brauchen wir Erlösung und was bedeutet Sünde?

 

Was Jesus uns bringt, ist in erster Linie nicht eine neue Lehre, auch nicht eine neue Ethik. Einzigartig macht ihn, dass er uns von der Sünde erlöst. Darum ist es grundlegend zu verstehen, was Sünde ausmacht. Mehdi stellt hier anhand der biblischen Urgeschichte (1. Mose 3) ausführlicher dar, dass Adam die Freiheit hatte, sich auch gegen Gott und seinen Willen zu entscheiden. Die Menschheit ist in dieser Geschichte der Sünde verstrickt. Es geht nicht nur um einzelne Entscheidungen, sondern um eine Lebensrichtung, die von Gott wegführt. Jesus ist der einzige Mensch, der der Versuchung, sich von Gott zu lösen, widerstehen konnte. Darum kann auch nur er uns erlösen.



 نجات قسمت اول

 

 

فهم و درک درست از اینکه ما‌نیاز به نجات خداوند هستیم اولین قدم و گام است تا بتوانیم آن را بدست بیاوریم ،اینکه ما بواسطه گناه آدم و حوا و ذات گناه آلود و دور از خداوند و قدوسیت او قدم در‌این دنیا گذاشتیم ، خود دلیلی است بر گناهکار بودن ما‌و عدم امکان اینکه پس از مرگ در قدوسیت خداوند حضور داشته باشیم ، و شریعت و دین و اعمال و رفتار و کردار انسان کفایت آن را ندارد که در پیشگاه دادگاه الهی ما را از حکم الهی نجات دهد ،و این فقط با نجات و بخشش خداوند امکانپذیر است.کلام خدا در رومیان 23:6میفرماید :

 

زیرا که مزد گناه موت است ،اما نعمت خدا حیات جاودانی در خداوند ما عیسی مسیح است .

 

ما نمیتوانیم با اعمال و رفتار خودمان پله بسازیم و بالا برویم تا به خداوند برسیم و با توجه به وضعیت انسان که در‌ گناه بدنیا آمده ،اشتیاق و میل به گناه بیشتری دارد نسبت به اعمال نیک ،پس توانایی آنرا نداریم تا به خدا برسیم هر چند که طبق کلام خدا ؛نیکترین اعمال ما مانند تکه پارچه ایی خونین و چرکین نزد اوست، تنها راه نجات راه و طریق اوست ، نه با فلسفه های خودمان ،خداوند روش قربانی کردن را از ابتدا به ما نشان داده ،زمانی که آدم و حوا گناه کردن به آنها پوست حیوانی را داد تا گناه و شرم حاصل از آنرا را با آن بپوشانند .و همینطور زمانی که هابیل و قائن هدایایی برای خداوند بردن هابیل به روش خداوند و قائن به روش خودش هدایا را دادن .هر چند که هر دو بهترینها را بردن ولی هدیه قائن پذیرفته نشد .امروز بهترین کارهای ما نزد خداوند نمیتواند ما را نجات دهد و فقط این مکانیزم و سیستم خداست که برای ما جواب می‌دهد وناجی ماست .عیسی گانه نکرد او در زیر گناه بدنیا نیامد او که قدوسیت و الوهیت داشت ،اوست که کفایت می‌کند و بسنده است قربانی شود برای تمام گناهان بشر ،و هر کس به او ایمان بیاورد و قبول کند که گناهکار است و اعتراف کند و با خضوع بخواهد که خداوند گناهانش را ببخشد و بر روی صلیب عیسی مسیح بگذارد ، نجات می یابد .

 

خداوند عادل است و محبت زیادی به ما دارد . او انسان را در‌دادگاه الهی محکوم می‌کند و بعد خودش قبول می‌کند که گناه و ذات انسان را به دوش‌بگیرد و محکوم شود .اینگونه است که عدالت خداوند زیر سوال نمی‌ رود و در عین حال محبت الهی هم مخدوش نمی‌شود .

 

کلام خداوند میفرماید : خدا اینقدر جهان را محبت نمود که پسر یگانه خود را داد که هر که ایمان بیاورد هلاک نگردد و حیات جاودان یابد.

 

عیسی مسیح خون خود را فدیه کرد و هدیه کرد به انسان و گفت است بیاید و بگیرید که هلاک نمیگردید و حیات عبدی میابید.

 

 

Rettung (Teil 1)

 

Der erste, grundlegende Schritt ist die Einsicht, dass wir Erlösung durch Gott brauchen. Viele denken, wir könnten es aufgrund eigener Anstrengung schaffen, so gut zu werden, dass wir einen Platz bei Gott verdient hätten. Doch dann haben sie noch nicht begriffen, in welcher Lage wir wirklich sind. Gott ist heilig und gerecht. Es wird ein letztes Gericht geben, bei dem noch einmal alles zur Sprache kommt, was wir hier getan haben. Gott wird alles zurechtbringen, also zum Recht bringen. Das Unrecht, die Gewalttaten, das egoistische Verhalten, die Zerstörung der Schöpfung, die ganze Lieblosigkeit – das wird Gott nicht einfach durchgehen lassen. Es ist eine entscheidende Erkenntnis, dass das nicht nur die anderen betrifft, sondern dass ich selbst von Gott abgedriftet bin. Auch wenn ich beste Absichten habe, schaffe ich nicht, das Gute wirklich umzusetzen. Und selbst das, was gut gelungen zu sein scheint, wird noch verdorben durch mein Eigenlob. Wenn ich einmal vor dem Heiligen Gott stehe, werde ich mich nicht herausreden können. Ich kann aufgrund meiner Sünde nicht vor Gott bestehen. Paulus bringt es so auf den Punkt: „Der Lohn, den die Sünde auszahlt, ist der Tod. Gott aber schenkt uns in der Gemeinschaft mit Jesus Christus, unserem Herrn, ewiges Leben.“ (Römer 6,23). Es geht nicht nach unseren eigenen Gedanken und Vorstellungen. Wir müssen auf Gott hören, um eine Antwort auf die Frage zu bekommen, was uns gerecht machen und retten kann. Der einzige Weg dahin ist der Weg, den Gott mit Jesus Christus eingeschlagen hat. Mit Jesus hat Gott die Initiative ergriffen, um den zwangsläufigen Weg in den Tod zu stoppen und die zerstörte Gottesbeziehung wiederherzustellen. Dieser Weg hat Jesus das Leben gekostet. Wir sehen an der Kreuzigung Jesu auf Golgatha, dass die Liebe Gottes nicht über die Sünde hinwegsieht, als gäbe es sie gar nicht, sondern die schlimmen Folgen der Sünde ernstnimmt. Jesus begibt sich wirklich hinein in unsere unheilvolle Welt und erfährt die Konsequenzen unserer Gottlosigkeit am eigenen Leibe und trägt sie stellvertretend bis hin zum Sterben am Kreuz. Und doch bleibt er selbst bis zuletzt ganz auf Gott ausgerichtet und ohne Sünde. Nur diese hingebungsvolle Liebe Jesu hat wirklich die Kraft, uns aus der Verstrickung in das Böse herauszureißen. „Es ist vollbracht!“ (Johannes 19,30) ruft Jesus am Kreuz, bevor er stirbt. Er hat tatsächlich alles zu unserer Rettung vollbracht. Es braucht nichts darüber hinaus. Wer an Jesus Christus glaubt, wird Gott demütig bitten, seine Sünden zu vergeben. Er legt sie am Kreuz Jesu nieder und wird gerettet.

 

Gott ist gerecht und liebt uns sehr. Am Kreuz von Golgatha sehen wir Gottes heiliges NEIN zur Sünde und zugleich sein JA zu uns Sündern. Er verurteilt die Sünde aufgrund seiner Gerechtigkeit, und dann trägt er in Jesus selbst die Folgen der Sünde, um uns zu retten. Gottes Gerechtigkeit wird nicht ausgesetzt. Gottes Liebe hat die Kraft, die Verurteilung der Sünde selbst zu tragen und uns gerecht zu machen. „So sehr hat Gott die Welt geliebt, dass er seinen einzigen Sohn gab, damit alle, die an ihn glauben, nicht verloren gehen, sondern das ewige Leben haben.“ (Johannes 3,16). So leben wir nicht mehr in Angst vor Gott wie Knechte, die nicht wissen, ob ihr Herr ihre Arbeit akzeptiert, sondern wir leben als befreite Kinder Gottes im Vertrauen auf unseren himmlischen Vater.

 



نجات ,قسمت دوم

هدیه نجات را خداوند هرگز از ما پس نخواهد گرفت ما نجات را داریم اگر بدانیم این نجات از کجا آمده و چه کسی صادر کرده و هویت او چیست ؟
اگر نجات را براساس اعمال و کار خود بدست آوریم ممکن است در صورت انجام کارها و اعمال غیر ویا انجام ندادن بیشتر آن اعمال آنرا از دست بدهیم ،اما اگر نجات حاصل هدیه و بخشش خداوند باشد می‌توانیم اطمینان حاصل کنیم که آنرا تا ابد خواهیم داشت . طبق کلام خداوند در رومیان 5: 17 که مفهوم آن اینست ؛همانگونه که آدم گناه کرد و نسل بشر در گناه و دور از خداوند بدنیا آمده و ذاتأ گناهکار است ، همانگونه ؛وقتی انسان به عیسی مسیح با قلب خود ایمان آورد و اعتراف کند در پوشش او قرار می‌گیرد و تا ابد شامل و سزاوار آن بخشش و هدیه نجات خواهد شد،پس خدا در یک مقطع از عمر انسان نجات را هدیه نمیکند بلکه شامل کل عمر انسان میگردد «حیات جاودان منقطع نخواهد شد»
لازم به توضیح است که بخشش به معنای لفظی کلمه نیست که انسان گناهکار در محضر دادگاه الهی محکوم شود و خدا که قاضی عادل است او را ببخشد ،بلکه تاوان و مجازات گناهان انسان را عیسی مسیح با خون خود داده است و خدا شخص ایماندار را در پوشش عیسی می‌بخشد و فدیه او را شامل حالش می‌کند ،اینگونه عدالت خدا اجرا می‌شود. در کتاب مقدس وعده های خداوند به ایمان آورندگان داده شده است که اشاره ایی به چکیده و مفهوم آنها داریم ؛اول پطرس:1آیه 5-7 و فیلیپیان 6:1 رومیان 30:8 و یوحنا 10 آیه 27-29که در آن اشاره شده همانگونه که غضب خداوند بیاید هیچ رهاننده ایی نخواهد بود ،وقتی بخشش و هدیه نجات هم بر ما جاری گردد هیچ کس نمیتواند ما را از دست عیسی مسیح خارج کند . و همچنین دست خداوند در دستان ماست و ما را نگاه داشته است و تا آخر با ماست ما دست او را نگرفته ایم که به غفلت و کوتاهی ایی او را رها کنیم بلکه اوست که دستان ما را گرفته و در پناه خود قرار داده است .
باشد که همه انسان‌ها با ایمانشان شامل حیات جاودان او گردند. آمین

Rettung (Teil 2)

 

Was Gott uns schenkt, gilt nicht nur für eine kurze Zeit, so dass es bald wieder veraltet und überholt wäre. Was wir im Glauben an Jesus Christus empfangen, ist die Zusage ewigen Lebens, die nun über unserem ganzen Leben steht.

Wenn wir unsere Erlösung durch unsere Taten erarbeiten müssten, könnten wir nie gewiss sein, dass wir Erlösung wirklich erlangen. Denn wir wissen nicht, ob wir am Ende unseres Lebens nicht doch zu viel Schlechtes oder zu wenig Gutes getan haben, sodass wir das ewige Leben nicht verdient haben. Wenn aber jemand von Herzen an Jesus Christus glaubt, der vom Tod auferweckt wurde, und auch mit seinem Munde bekennt, dass Jesus der Herr ist, der ist gerettet (vergleiche Römer 10,9-13). Er hat Jesus gleichsam angezogen (vergleiche Kolosser 3,10). Seine Schuld ist von Jesus bedeckt und er ist ein neuer Mensch geworden.

Die Vergebung Gottes besteht nicht nur aus Worten. Jesus hat sein Leben dafür eingesetzt und mit seiner Auferstehung ist ihm eine Macht gegeben, alle, die an ihn glauben, auch in diesem Glauben zu bewahren. „Gott hat für seine Kinder ein unvergängliches Erbe, das rein und unversehrt im Himmel für euch aufbewahrt wird. Und in seiner großen Macht wird er euch durch den Glauben beschützen, bis ihr das ewige Leben empfangt. Es wird am Ende der Zeit für alle sichtbar offenbart werden.“ (1. Petrus 1,5; vergleiche Römer 8,30). Niemand und nichts ist mächtiger als Jesus, der den Tod bezwungen hat. Darum kann Jesus als der gute Hirte über seine Schafe sagen: „Ich gebe ihnen das ewige Leben. Sie werden niemals verlorengehen. Niemand wird sie mir aus den Händen reißen.“ (Johannes 10,28). Nicht wir halten die Hand Gottes fest, sondern er hält unsere Hand. Auch wenn wir selbst etwas falsch machen, lässt er nicht unserer Hand los, sondern seine Hand führt uns behutsam zu ihm zurück. Darum kann Paulus voller Zuversicht sagen: „Ich bin ganz sicher, dass Gott, der sein gutes Werk in euch angefangen hat, damit weitermachen und es vollenden wird bis zu dem Tag, an dem Christus Jesus wiederkommt.“ (Philipper 1,6).

 

 



 

 

« توبه »

 

پسر انسان دور از خدا و دور از آموزه های خدا و در گناه زندگی می‌کند ،طبق کلام خدا هیچ یک از گناهان بدون عقوبت و مجازات نیستند زیراکه خداوند عادل است . حال این انسان چگونه می‌تواند خود را از این مسیر‌ گناه آلود دور‌کند و بسوی خداوند ودر آغوش او برگردد .

 

خداوند برای ما انسان‌ها راه توبه حقیقی را باز گذاشته است تا بتوانیم بسوی او برگردیم ،و فقط باید چهار قدم در‌راه خداوند قدم برداریم و خواهیم دید که او بسوی ما خواهد آمد و ما را مانند پدری مهربان در‌آغوش پر محبت خود خواهد گرفت .

 

اولین گام :درک موقعیت خود است که به این درک از‌ دانستن برسیم که در‌مسیر اشتباه هستیم و این گناه ما را به موت و مرگ میبرد و غمگین و پشیمان باشیم ،زیرا طبق کلام خدا این غم منشا توبه است .

 

گام دوم :تصمیم گرفتن است که دیگر در این مسیر اشتباه قدم بر نداریم و مسیر زندگی را تغییر داده و بکوشیم از این راه برگردیم .

 

گام سوم :در‌کمال فروتنی و خصوع و خشوع به درگاه خداوند برویم و با علم بر‌اینکه گناه کردیم و اعتراف به آن ، از‌ او طلب بخشش کنیم .زیراکه او پاک و مقدس است و ما گناه آلود هستیم .

 

گام چهار و گام آخر‌:عمل کردن و تصمیم خود را به مرحله اجرا و عمل گذاشتن است ،و در مسیری قدم زدن که از گناه بدور باشد .

 

طبق کلام مقدس :امثال 28-13هر که گناه خود را بپوشاند برخوردار نخواهد شد ،اما هر که آن را اعتراف کند و ترک نماید رحمت خواهد یافت .

 

توبه ؛یک تغییر فکر است که به تغییر رفتار و مسیر منجر می‌شود .توبه حقیقی با تغییر مسیر زندگی همراه خواهد بود .

 

Umkehr

 

Weil Menschen innerlich weit weg von Gott leben und seinen Willen nicht beachten, ist eine Lebensveränderung unumgänglich. Denn nach dem Wort Gottes bleibt Sünde nicht folgenlos. Sie ruiniert uns. Wie ist aber Umkehr von diesem gottfernen Leben möglich? Wie kann jemand sich Gott zuwenden und sich in seine Arme werfen?

 

Gott freut sich über jeden, der sich ihm zuwendet und sein Leben ändern will. Er hat uns Menschen den Weg zur wahren Umkehr durch Jesus geöffnet, damit wir zu ihm zurückkehren können. Wir müssen nur vier Schritte auf dem Weg Gottes gehen, und wir werden sehen, dass er zu uns kommt und uns wie einen liebenden Vater in seine Arme schließt.

 

Der erste Schritt besteht darin, meine Situation zu verstehen und anzuerkennen, dass ich auf dem falschen Weg bin, und dass die Sünde mich in den Abgrund führt. Ich wälze die Schuld nicht mehr auf andere ab, sondern übernehme die Verantwortung dafür. Ich bin darüber traurig und bereue das Schlechte, aber diese Art Traurigkeit ist nach der Bibel etwas Gutes, nämlich die Quelle der Umkehr.

 

Der zweite Schritt besteht darin, dass ich nicht länger auf dem falschen Weg weitergehen will, sondern den Entschluss fasse, mein Leben wirklich zu verändern, um ab jetzt mit Gott zu leben.

 

Der dritte Schritt bedeutet: Ich bete zu Gott in einer ehrlichen, demütigen Haltung und gestehe ihm, dass ich gesündigt habe. Ich bitte ihn um Vergebung, nicht weil ich das verdient hätte, sondern in dem Vertrauen, dass Gott nicht nur rein und gerecht ist, sondern die Kraft hat, auch mich gerecht zu machen durch Jesus.

 

Im vierten und letzten Schritt treffe ich vor Gott konkrete Entscheidungen, wo und wie ich mein Verhalten ändere, und versuche, das umzusetzen und auf einem Weg zu gehen, der mehr und mehr die Sünde hinter sich lässt.

 

Im Buch Sprüche heißt es: „Wer seine Sünde leugnet, dem wird’s nicht gelingen; wer sie aber bekennt und lässt, der wird Barmherzigkeit erlangen“ (Spr. 28,13). Umkehr ist eine Änderung der inneren Einstellung, die zu einer Änderung des Verhaltens und der Lebensrichtung führt. Wahre Umkehr wird von einer Änderung des Lebensverlaufs begleitet.